เส้นทางของเพาะช่าง
-
พ.ศ. ๒๔๔๘
จุดเริ่มต้นที่กองช่างแกะไม้
ในรัชกาลที่ ๕ กระทรวงธรรมการตั้งกองช่างแกะไม้ ทำแม่พิมพ์ภาพประกอบแบบเรียน ต่อมาขยายเป็นสโมสรช่าง รับนักเรียนฝึกหัดช่างเขียน ช่างแกะ ช่างปั้น ช่างกลึง และช่างประดับมุก
-
พ.ศ. ๒๔๕๖
พระราชทานนาม “โรงเรียนเพาะช่าง”
๗ มกราคม พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จฯ ทรงเปิดอาคารเรียนที่ข้าราชการร่วมสร้างถวายเป็นพระราชกุศลแด่รัชกาลที่ ๕ และพระราชทานนามว่า “โรงเรียนเพาะช่าง” สืบสานพระราชดำริที่จะทำนุบำรุงศิลปะการช่างของไทย
-
พ.ศ. ๒๔๖๓
ไหว้ครูช่าง และสีแดง–ดำ
สมเด็จเจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก ผู้บัญชาการโรงเรียนพระองค์แรก ทรงจัดพิธีไหว้ครูช่างแบบโบราณเป็นครั้งแรก และทรงกำหนดสีประจำโรงเรียน “แดง–ดำ” ให้เลือดช่างเป็นสีแดงสดอยู่เสมอ
-
พ.ศ. ๒๔๘๖
ผ่านไฟสงคราม
อาคารที่รัชกาลที่ ๖ เสด็จฯ ทรงเปิดถูกระเบิดทำลายในสงครามโลกครั้งที่ ๒ โรงเรียนย้ายไปสอนชั่วคราวที่วัดนางนอง ก่อนกลับมาเรียนใต้เพิงหลังคามุงจากบนที่เดิม
-
พ.ศ. ๒๕๐๐
อาคารทรงไทยประยุกต์และหลักสูตรแบบอะคาเดมี
อาคารทรงไทยประยุกต์ ๓ หลังที่อาจารย์จิตร บัวบุศย์ ออกแบบแล้วเสร็จ พร้อมหลักสูตรศิลปะแบบอะคาเดมีที่เปลี่ยนการศึกษาศิลปกรรมของไทยเป็นครั้งแรก
-
พ.ศ. ๒๕๓๑
พระราชทานนาม “ราชมงคล”
จากวิทยาเขตเพาะช่างแห่งวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา สู่สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล เปิดการศึกษาศิลปะถึงระดับปริญญา
-
พ.ศ. ๒๕๓๗
หอศิลป์เพาะช่าง
รื้อฟื้นหอศิลป์เพาะช่างริมถนนตรีเพชร เป็นเวทีของนักศึกษาและศิษย์เก่า และประดิษฐานพระอนุสาวรีย์เจ้าฟ้าจุฑาธุชฯ ณ หน้าวิทยาลัย
-
พ.ศ. ๒๕๕๐
ชื่อ “เพาะช่าง” ที่ศิษย์ร่วมกันรักษา
ศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบัน และคณาจารย์ร่วมกันคัดค้านการลบนามพระราชทาน จนได้ชื่อ “วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์” ดังปัจจุบัน